The Fragments of Empedocles

ὡ+̑ ϕίλοι, οἲ μέγα ἂστυ κατὰ ξανθου+̑ Α+̓Ακράγαντος
ναίετ+̕ ἀν+̕ ἄκρα πόλεος, ἀγαθω+̑ν μελεδήμονες ἔργων,
ξείνων αι+̓δοι+̑οι λιμέξες κακότητος ἄπειροι,
χαίρετ+̓. ἐγὼ δ+̕ ὑμι+̑ν θεὸς ἄμβροτος, οὐκέτι θνητός
πωλευ+̑μαι μετά πα+̑σι τετιμένος, ὥσπερ ἔοικα,
ταινίαις τε περίστεπτος στίϕεσίν τε θαλείοις.
τοι+̑σιν ἅμ+̕ [εὐ+̑τ+̕] ἄν ἵκωμαι ἐς ἐστεα τηλεθάοντα,
ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξί, σεβίζομαι· οἱ δ+̕ ἅμ+̕ ἕπονται
μυρίοι ἐχερέοντες, ὅπηι πρὸς κέρδος ἀταρπός,
οἱ μαντοσυνέων κεχρημένοι, οἱ δ+̕ ἐπὶ νούσωι
παντοίων ἐπύθοντο κμύειν εὐηκέα βόξιν
δηρὸν δὴ χαλεποι+̑σι πεπαρμένοι [ἀμϕὶ μόγοισιν].

Ye friends, who in the mighty city dwell
Along the yellow Acragas hard by
The Acropolis, ye stewards of good works,
The stranger's refuge venerable and kind,
All hail, O friends! But unto ye I walk
As god immortal now, no more as man,
On all sides honored fittingly and well,
Crowned both with fillets and with flowering
wreaths.
When with my throngs of men and women I come

-53-